Het Diepe Zuiden. Deel 4: The other south

2018-08-12 15_36_43-Lynchburg, Tennessee, Verenigde Staten naar Atlanta, Georgia, Verenigde Staten -

Een road trip door het zuiden van de VS van zo’n slordige 5000 kilometers in 4 weken tijd levert naast veel indrukken ook veel ontmoetingen op. Dit laatste deel van mijn road trip door zeven zuidelijke staten van Noord-Amerika eindig ik in Athens, Georgia.

Great Smoky Mountains

Great Smoky Mountains
Great Smoky Mountains

De afslag van de Interstate 24 naar het zuiden brengt mij op Highway 66 en 231 en loodst mij regelrecht in een oneindige file bij Pigeon Forge richting Dollywood. Ik passeer een kilometerslange diarree van industrieterreinen, hamburgertenten en shopping malls, Maar goed, drie uur later heb je dan ook wat: de rust van de Smokies. De veranda van de Buckhorn Inn aan Tudor Mountain Road in Gatlinburg geeft een machtig uitzicht op de uitgestrekte bergketen die Tennessee, North Carolina en Georgia gemeenschappelijk hebben: de Appalachen. Verschillende National Parks maken onderdeel uit van dit uitgestrekte middelgebergte ten oosten van de Mississippi River. Ik zet mijGreat Smoky Mountains National Park in een van de schommelstoelen en kijk uit op het . Uitbater John Mellor heeft zijn kaart met distilled drinks voor het 80-jarig bestaan van zijn Inn aangevuld met een aantal verrassende whiskeys, waaronder een Old Overholt Straight Rye.

Ashville

 

Na twee dagen rust gaat de reis verder naar de oostkust met als einddoel Charleston. Ik kan het niet nalaten om aan te leggen bij de Grove Park Inn in Asheville. Dit stadje in North Carolina werd aan het begin van de vorige eeuw doelwit van de superrijken omdat de lucht zo gezond was. Het ligt in de Blue Ridge Mountains in een van de oksels van de wereldberoemde Blue Ridge Parkway, een 755 kilometer lange scenic route door de verschillende nationale parken van de Appalachen. Buiten is het zo’n 38 graden en de hoteldeuren staan open; binnen in de ontvangsthal staan de airco’s te snorren en is het fris. Aan beide uiteinden van de grote ontvangsthal zijn de open haarden aangestoken waar groepen hotelgasten zich warmen aan het haardvuur. Sommigen hebben zelfs een vestje omgeslagen, want het is tenslotte koud. Ik loop langs de portretten van de rich & famous die zich hier zeer waarschijnlijk ook hebben opgewarmd: John Denver, Henry Ford, John D Rockefeller, Scott Fitzgerald, Eleanor Roosevelt, President Woodrow Wilson en Thomas Edison. Mijn aanvankelijke plan om ook nog het melagomane project van George Washington Vanderbilt II te bezoeken, Builtmore Estate, laat ik varen. Het 250 kamers tellende kasteel en privé woonhuis in Frans-Renaissance stijl zou mij nog meer in verwarring brengen. Ik besluit verder te reizen richting oostkust.

Charleston

Emanuel African Methodist Episcopal Church
Emanuel African Methodist Episcopal Church

Vanuit mijn hotelkamer kijk ik uit op de Emanuel African Methodist Episcopal Church, waar drie jaar eerder een blanke jongen negen zwarte kerkgangers neerschoot. De 21-jarige had racistische motieven. Het was een week na het bloedbad dat President Obama in datzelfde Charleston op indrukwekkende wijze Amazing Grace zong. De geschiedenis dient zich aan, ook in deze stad in South Carolina. De seafood cuisine is een van de key selling points van deze stad zonder metro’s en wolkenkrabbers maar met dure winkels en mooie restaurants.

IMG_20180726_231348_145Charleston is omringd door water en het is even rijden naar The Obstinate Daughter op Sullivan’s Island. De naam van het restaurant is ontleend aan de rebelse en dappere houding van de Charlestonians tegenover de Engelsen tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog. De succesvolle verzetsdaden van de bevolking werden zelfs tot in Londen gehoord. Miss Carolina Sulivan, one of the obstinate daughters of America, 1776 stond er onder een Britse spotprent. De menukaart heeft het daarom ook over […] a beautiful reminder that the stubborn refusal to change one’s course of action can change the course of history. Mijn  Crispy Duck is mals, krokant en o zo smaakvol. Ik kan het niet laten om bij deze wat vettige dish een pittige rye te kiezen: de WhistlePig Straight Rye 15 yo, voor een groot deel sourced, voor een klein deel eigen Vermont rye whiskey van wijlen master distiller David Pickerell.

Otis Redding

IMG_20180731_103838
Ode aan Otis

Na een bezoek aan de rijke Golden Isles en Brunswick buig ik af richting Macon, Georgia. De laatste kilometers van mijn reis wil ik via de Antebellum Trail afleggen. Deze 100 kilometer lange route van Macon naar Athens is een reis door de geschiedenis van Confederate Amerika en raakt bij veel zuiderlingen nog een gevoelige snaar. Wat tastbaar overbleef is het architectonische erfgoed: grote huizen met brede veranda’s, hoge zuilen en niet zelden schreeuwend om onderhoud. Tussendoor pik ik wat covered bridges mee die her en der verspreid in het landschap liggen. Prachtige staaltjes van architectuur en nu listed monuments. Naast een benzinepomp in Gray stop ik voor de interactive memorial marker waar soulzanger Otis Redding geëerd wordt: push and listen, staat er boven de grote zwarte knop. Otis verongelukte op 26-jarige leeftijd en kreeg posthuum een lidmaatschap van de beroemde Club of Under 27. Op weg naar universiteitsstad Athens luister ik naar Otis’ ambities in Sam Cooke’s Wonderful World.

 

I, I don’t claim to be an A-student
But that’s what I’m trying to be
But by being an A-student, baby
Look like I could win your love for me

Distilling USA

IMG_20180803_105209
Go Dawgs, Go !

Athens kent een indrukwekkende universiteit waar 23.000 studenten vertoeven. Naast het gemoderniseerde Sanford Stadium waar American footballclub Athens Bulldogs haar thuisbasis heeft, zwerf ik rond door de University Bookshop waar ik tussen 1 hectare shirts, petjes, glaswerk, opgezette bulldogs, sportschoenen en andere Bulls’ merchandising er maar niet in slaag een boek te vinden. Niet erg; ik ga Dead Distillers lezen, over de mannen en vrouwen die gedistilleerd Amerika hebben vormgegeven. Op deze manier zal ik vast en zeker die zoetige, zachte en soms pittige smaak vasthouden van de vele heerlijke Amerikaanse whiskeys die ik op mijn reis heb geproefd.

De volgende dag loopt mijn automeisje met mij rond de auto op zoek naar one dollar bill krasjes. ‘You’re OK, honey’, lacht ze mij toe. Ik pers mij in het vliegtuig in een te krappe vliegtuigstoel. Nu al verlang ik terug naar het oversized Amerika.